Kapana Sıkışmış Ruh Hali: “Dıkşın: Büyük Şans” ve İçimizde Fısıldayan Korku

Oyun bittiğinde, sandalyenden kalkarken hissedilen o tuhaflık… Neredeyse iki saat boyunca güldüren lakin göğsünüzü sıkan, ve en değerlisi gözlerinizi oyundan bir an bile ayıramadığınız bir tecrübe… Koffi Kwahule’nin “Dıkşın: Büyük Şans” oyunu, tam da bunu yapıyor: sizi kapana sıkıştırıyor.
Bu kapan duygusu, oyunun en güçlü yanı.

Sahnedeki ikili -Onur Ünsal ve Mehmet Tekatlı- ortasındaki dinamik, güya bizim günlük hayatımızdaki sıkışmışlık hallerimizin büyüteçten geçirilmiş versiyonu. Bir yanda daima konuşan, hareket eden, gücü hiç bitmeyen “işkenceci”, öbür yanda suskunluğuyla direnen lakin tıpkı vakitte bu duruma mahkûm kalmış “Stan”.

Birinci bakışta güldüğünüz sahneler, aslında sizin kendi hayatınızdaki çelişkilerin karikatürü olduğunu fark edince, gülmek yerini bir tıp iç düşüncesine bırakıyor. Zira Kwahule, bizi yalnızca seyirci olmaya bırakmıyor; bizi de bu oyunun bir kesimi haline getiriyor. Stan’la tıpkı pozisyonda hissediyoruz kendimizi – konuşamıyor, hareket edemiyoruz, yalnızca izliyoruz.

Bu “kapana sıkışma” hissi, çağdaş hayatın metaforu aslında. Gündelik hayatımızda da birebir oyunlarının içindeyiz, değil mi? Bazen ezilen, bazen ezen durumunda buluyoruz kendimizi. Fakat birden fazla vakit da Stan üzere, ortada kalıyoruz – ne tam manasıyla mağdur, ne de fail. Oyunun en rahatsız edici yanı da burası aslında. Kwahule, bize rahat bir izleyici koltuğu sunmuyor. “Gülin geçin, bu yalnızca tiyatro” demiyor. Tersine, “Bu sizin günlük hayatınız, yalnızca biraz abartılmış” diyor. Ve bu, hem komik hem ürkütücü oluyor.
Hüzünlendiren kısım ise, bu kapanın gerçek olması. Yalnızca sahnede değil, gerçek hayatımızda da daima bu türlü iktidar alakalarının içindeyiz. Bazen fark etmeden, bazen de çaresizlikle kabullenerek. Stan’in sessizliği, bizim de birden fazla vakit karşılaştığımız çaresizliğin sesi.

Oyunun gücü, tam da bu rahatsızlık hissinde. Sizi kapana sıkıştırıyor fakat bu sıkışmışlığın farkında olmanızı da sağlıyor. Ve tahminen de asıl muvaffakiyet burada: sizi düşünmeye zorluyor. Kendi katılımınızı, kendi konumunuzu, kendi sessizliklerinizi ve haykırışlarınızı sorgulamaya zorluyor.

Bu, kolay bir “gülelim eğlenelim” oyunu değil. Kwahule’nin yarattığı bu karanlık sirk, aslında hayatın kendisinin bir yansıması. Ve biz de, tıpkı Stan üzere, bazen yalnızca izleyici  kalmak zorunda hissediyoruz kendimizi – kapana sıkışmış, lakin yeniden de yaşamaya devam eden. Tahminen de oyunun en derin bildirisi şu: Bu kapanın farkında olmak, birinci kurtuluş adımı. Ve Kwahule, bize bu farkındalığı acı lakin gerekli bir yolla sunuyor. Bir de çıkarken en başta bahsettiğim sandalyeden kalkarken oluşan tuhaf his “acaba ben de bu oyunun hangi tarafındayım?” diye sormanızdan kaynaklanıyor.

KAYNAK: HABER7
İlginizi Çekebilir:CHP’de imza hüsranı! Her şey bir anda tersine döndü! İmamoğlu’na kötü haber
share Paylaş facebook pinterest whatsapp x print

Benzer İçerikler

Galatasaray – Dinamo Kiev! Muhtemel 11’ler
Kar nedeniyle İstanbul’da yollar bomboş! Trafik yoğunluğu yüzde 29
Gülşen’in acı günü! Son yolculuğuna uğurladı
İsrail yine katliam yaptı! Çok sayı şehit var
Türk aday Belediye Başkanı olmuştu! Tekrarlanan seçimi yine kazandı
UEFA Konferans Ligi’nde yarı final heyecanı
Casibom Giriş | © 2025 |